Ik zit in de taxi terug naar het vliegveld, na een prachtige vijfdaagse retraite, en ben opnieuw diep onder de indruk en geraakt door wat er in zo’n week gebeurt.
Want wat ik iedere retraite opnieuw zie, blijft me ontroeren.
Mensen komen binnen vanuit totale machteloosheid. Soms is er zoveel verdriet, boosheid, teleurstelling of afstand dat ze nauwelijks nog weten hoe ze verder moeten. En vijf dagen later zie ik iets heel anders: weer contact, verbinding en hoop.
Dat gebeurt iedere retraite weer.
Zo’n retraite is een emotionele achtbaan. Er wordt veel gevoeld, gelachen en gehuild. Er is boosheid en frustratie. Maar vooral wordt er ontzettend diep gegaan. In jezelf én in de relatie met de ander.
We kijken naar de patronen waarin mensen steeds opnieuw vastlopen. Naar wat er onder die patronen ligt. Naar oude pijn, kwetsbaarheid en verlangens die soms al lange tijd niet meer worden uitgesproken.
Dat kan intens zijn. En juist die diepgang maakt deze retraite zo krachtig.
Want wanneer er echt wordt gekeken naar wat er speelt, kan er iets gaan verschuiven.
Wat me iedere keer weer raakt, is de beweging die ik in vijf dagen zie ontstaan.
Van machteloosheid naar verbinding.
Van afstand naar contact.
Van vastlopen naar beweging.
En uiteindelijk: van wanhoop naar hoop.
Niet omdat alle problemen na vijf dagen verdwenen zijn. En ook niet omdat een relatie ineens perfect is.
Maar omdat mensen elkaar weer kunnen zien. Omdat ze zichzelf beter begrijpen. Omdat ze herkennen welke patronen hen steeds opnieuw uit elkaar drijven. En omdat ze ervaren dat het ook anders kan.
Dat is wat ik zo bijzonder vind aan deze retraites.
Vijf dagen lang is er alle ruimte om echt stil te staan bij wat er speelt. Geen dagelijkse drukte, geen werk, geen afspraken die tussendoor aandacht vragen. Alleen de tijd en de ruimte om samen én individueel diep te gaan.
En juist die intensiteit zet zoveel in beweging.
Dat ik van zo dichtbij getuige mag zijn van deze beweging, vind ik iedere keer opnieuw hartverwarmend. Het is een grote eer om daar deel van te mogen zijn.
Ik stap straks het vliegtuig in met de beelden van deze vijf dagen nog vers in mijn hoofd.
En opnieuw met dat diepe gevoel van verwondering over wat er in vijf dagen mogelijk is.
Iedere retraite opnieuw.
Van totale machteloosheid naar verbinding. Van wanhoop naar hoop.
Ik kan inmiddels met veel vertrouwen zeggen: ik heb nog geen retraite meegemaakt waarin die beweging niet is ontstaan.
En misschien is dat wel precies de kracht van vijf dagen samen echt de diepte in gaan.
Reactie plaatsen
Reacties